Leita í fréttum mbl.is
Embla

Ásta Sóllilja vakin

sjálfstćtt fólk

Um leiđ og vatnsboginn stóđ niđrí könnuna voru fyrstu orđ dagsins sögđ upphátt í bćnum: formálinn sem amma hans hafđi um hönd til ţess ađ sćra Ástu Sóllilju frammúr djúpum svefni. Ţessi athöfn endurtók sig eftir sömu reglu á hverjum morgni, og enda ţótt hún virtist Ástu sjálfri jafn annarleg í hvert sinn, ţá kunni dreingurinn hana nógu vel til ţess ađ vera hennar minnugur ćvilangt.

ásta sóllilja

Mikil fyrirmunun er ađ horfa uppá ţessa eymd,. Hálf-fullorđin manneskjan, ég segi ţađ satt. Ţađ er eins og ţessir blessađir aumingjar hafi hvorki ráđ né rćnu. Var nú í rauninni viđ ţví ađ búast, ađ nokkur sem á annađ borđ svaf gćti vaknađ viđ ţvílíkan lestur ?

Ţađ var eingu líkara en gamla konan vćri ađ nöldra ţetta viđ sjálfa sig inná milli morgunsálmanna. Enda hélt Ásta Sóllilja áfram ađ sofa međ höfuđiđ uppí horni, opinn munninn, hnakkann keyrđan á bak aftur, annan lófann undir eyranu, en hinn opinn til hálfs ofaná sćnginni, eins og hún byggist viđ ţví í svefninum ađ einhver legđi hamingjuna í lófa henni.

ásta sóllilja 3

Skyrtan hennar vaar stöguđ í hálsmálinu. Svo hélt formálinn áfram. Ţađ er sosum auđséđ ađ ţađ er ekki til nokkur hugsun í ţessum aumingjum. Hvernig ćtti nokkurntíma ađ geta orđiđ manneskjur úr ţessu, - hún talađi mjög í fleirtölu eđa hvorugkyni um Ástu Sóllilju, - og eiga ekki nema einn skyrturćfill. (Hćrra): Sóla prjónarnir ţínir bíđa, manneskja. Ţađ er komiđ frammundir dagmál og bráđum hádegi.

Dreingurinn stađreyndi ađferđ ömmunnar í tímareikningi ćvinlega međ jafnmikilli undrun. Svo stendur vatnsbunan yndislega úr katlinum niđrí pokann, samfara dumbu hljóđi, ilmţrúnginni gufu. Og Ásta Sóllilja heldur áfram ađ sofa. Og gamla konan heldur áfram ađ vekja Ástu Sóllilju međan kaffiđ er ađ síga niđurúr pokanu:

ásta sóllilja 2

Ţú verđur aumingi og sjálfs ţíns vesalíngur allt ţitt líf, Ásta Sóllilja. Og Ásta Sóllilja heldur áfram ađ sofa. Láttu ţér ekki detta í hug ađ ég beri ţér kaffiđ á sćngina eins og stássfrú, ţrettán ára gömul stelpan , lángt komin á fjórtánda ár, bráđum gengin fyrir gafl. Fyr lćt ég hann föđur ykkar sćkja vöndinn.

En ţessi morgunmessa hafđi aldrei nein sýnileg áhrif á Ástu Sóllilju. Ţegar Hallbera gamla gekk ađ rúminu og ţruskađi viđ henn, ţá en fyr ekki, opnađi stelpan augun. Hún opnađi ţau međ erfiđismunum, drap titlinga óttaslegin, leit í kringum sig ríngluđ. Loksins áttađi hún sig á hvar hún var stödd, grúfđi enniđ niđrí olbogabótina og snökti.


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Bćta viđ athugasemd

Ekki er lengur hćgt ađ skrifa athugasemdir viđ fćrsluna, ţar sem tímamörk á athugasemdir eru liđin.

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband